Hayattaki tek gerçek şey zaman. Bizler yalanız, o ise gerçek. Ne olursa olsun yaşamaya devam eden tek gerçek. Bizden önce de vardı bizden sonra da olacak olan o. Durdurulamaz, duraklatılamaz, kandırıp bir tek anlığına bile sahip olunamaz. Ehlileştirilemez, asla taviz vermez, ileriye hep ileriye doğru gider, o gider biz baka kalırız ardından. Hayatın efendisi odur, kölesi biz. Devam için gerekli olan odur. Hep dinç, dimdik ve hep gençtir, çünkü bizimle beslenir zaman, biz veririz o alır, hatta bizi bizden alır. Biz gideriz, o kalır. O devam eder yoluna, dönüp bakmaz ardına. Orada ne olmuş, neden olmuş, nasıl olmuş diye durup bakmaz, kimler gelmiş kimler geçmiş umursamaz. Onun ritmine uyup, yaşayıp, yakalayabilene ne mutlu. Bir süre eşlik eder, güldürür, eğlendirir, sahipsin sanırsın ama yine ilk önce o yolda bırakır seni. Var sanırsın, bir bakarsın o çoktan gitmiş bile. Koşmak, yakalamak istersin ama bacakların yorgundur, kalbin yorgundur. Koşsan da yakalayamazsın, onun yolunda ölür gidersin de ona bir şey olmaz. Durmaz zaman, devam eder güle oynaya yoluna.
Hem aşktır, hem nefret ettiğindir zaman. Bazen yavaş geçiyor sanırsın, bazen bir an kadar kısa hissettirir sana. Oysa hep aynıdır, hiç bozmaz kendini o. Aynı ritimde devam eder yoluna. Dost sanırsın güvenirsin yolda bırakır, inanırsın satar geçer, gider. Eninde sonunda gider yani, kalmaz sana. Sana kalmadığı gibi kimseye de kalmaz zaten. Hem herkesin, hem hiç kimsenindir çünkü o. Tutulamaz, tutuklanamaz, hapsedilemez, durdurulamaz, engellenemez. Acımasızca hep gidendir o, ardından bakakaldığındır. Zaman durmak bilmez, biz biteriz o bitmez. Biz doğarız o zaten vardır, biz büyürüz o gülümser ve eşlik eder, biz yaş alırız o almaz, o sadece yol alır seninle. Koşturur ardından seni, peşi sıra sürükler. Koşarsın da, bir süre sonra nefes nefese kalırsın, bir yerde durursun, o durmaz devam eder, acımasızdır zaman acımaz bırakır gider. Geçmişi yoktur, geleceği yoktur, şimdisi vardır. O da sana bağlıdır. Sen yaşarsan sana anılar, hatıralar bırakır. Sen yaşamazsan durup yaşamanı beklemez, yine gider, her şeye rağmen gider, hep gider.
Haydi o halde yakaladığın anlardan başlayarak saçlarına tutun zamanın. Var gücünle at kahkahanı. Bırak savursun seni gücü yettiğince, git gidebildiğin yere kadar, gülümse. Gülmesen de eninde sonunda gidecek ya zaman. Bir kez olsun sen de acıma ona. Varken yaşa, farkındayken yap, yakala. O gittiğinde sana kalan sadece hatırların olacaksa eğer, kullan sen de zamanı, vazgeçme. Son nefesine kadar kullan. Sen geçmesen de bir gün O senden vazgeçtiğinde bile elinde kalan, hep güzel anılar olsun.
Varken yaşa…

ZAMAN yazısı ilk önce Dalaman Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.

Kimileri güler, kimileri ağlar. Kimileri bağırıp çağırır, kimisi sessiz çığlıklar atar. Sessiz çığlıkları kimse duymaz, kahkahaların ardındaki gözyaşlarını kimse bilmez. Yorgunsundur ama adettendir işte, soranlara iyiyim dersin. İyi miyizdir gerçekten?

İçimizde fırtınalar koparken yüzümüzde sahte bir gülücük, bir güler yüz maskesinin altında, sıkılan dişlerin ardından çabalayıp dururuz. İçimizi kimse görmez, ruhumuzu kimse duymaz. Anlaşılmak isteriz ama anlatamayız, hissedilmek isteriz ama belli edemeyiz. Sonra sıkışıp kalınan bu duygunun ardından en zayıf hissettiğin yerde gözyaşlarını koy verirsin gider. Zaman geçer, acılarla yoğrulurken hayat böyle zannedersin. Öyledir sanırsın ya da kendini kandırırsın. Hayır, hayat böyle değildir. Tek başımızayız ama etrafımızdakilerle bir aileyiz, bir topluluğuz, bir bütünüz. O halde sorarım neden yüklerin çoğunu biz omuzlanırız? Bazıları hiçbir şey yapmazken neden her şeyi yapmak zorunda olan hep biz oluruz? Bu düzen değişmez sanmayın, değişir elbette ama nasıl değişir biliyor musunuz? Bir zamanlar bir kitapta “sorumluluklarımızdan kurtulmanın en kolay yolu, sorumluluklarım var deyip yerine getirmektir” diye bir söz okumuştum. Eğer herkes üstüne düşeni yaparsa hem hayat çok daha kolay hem de bizim yükümüz daha az olur. Lütfen bir kişinin omuzlarına yüklenen sorumlulukları görün ve paylaşın. Eşseniz eş olun eşit olun, evlatsanız evlat olun yardımcı olun, ana baba iseniz aile olun destek olun ama duyarsız olmayın. İnanın hiç kimseyi annesi bir başkasına hizmet etsin diye bu dünyaya getirmiş olamaz.

Hepinizin aynı şekilde mutlu, huzurlu, kafası rahat, yerine göre sorumlu yerine göre eğlence içinde yaşadığı bir hayatı olmalı çünkü bu hayat bir kez yaşanıyor. Eğer siz mutlu olacaksınız diye başkaları üzülüyor ve her zorluğa rağmen sizi sırtında taşımaya devam ediyorsa, iki kişinin hatta üç kişinin yükü bu kişinin omuzlarına biniyorsa, buna rağmen dişini sıka sıka hepsini taşıyorsa, bu yükü taşıyan kişinin size olan sevgi ve saygısındandır. Aptal değildir, ezik değildir, sinmiş ya da suçlu değildir. Anlayın işte bu size olan sevgisindendir. Peki bunu göre göre, ona yardım etmezseniz bunun anlamı nedir? Bu sizin onu sevmediğiniz ve sadece kullandığınız anlamına gelmez mi? İnanın herkesin bir sabrı ve sınırı var. Bir gün öyle bir an gelir ki yorulan kişi sizi sırtından, hayatından, yaşantısından atıverir ve kala kalırsınız. Belki o zaman anlarsınız ama çok geçtir. Lütfen hayatı paylaşın, insan olun, saygı duyun, destek olun.

Herkese farkındalık diliyorum.

ZOR yazısı ilk önce Dalaman Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.

İçimizdeki Boşluk yazısı ilk önce Dalaman Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.

Her şey bizim için olsa da, aslında hiçbir şeye sahip değiliz. yazısı ilk önce Dalaman Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.